Wapenstilstand anders dan anders

Het is zowaar een jaar geleden dat ik me nog gewaagd heb aan een stukje voor mijn blog. Niet dat er niks gebeurt is in het voorbije jaar dat de moeite waard zou zijn, integendeel. Maar dikwijls ontbrak de tijd of de goesting om nog eens met mijn vingers op het klavier te tokkelen.
Een jaar en drie dagen geleden ontsnapten we aan een drama zoals in Gellingen. Het weekend van 11 november 2011 is er eentje waar we met plezier zullen aan terugdenken. Met wapenstilstand presteerden we het om onze zomervakantie al vast te leggen. Op 17 augustus 2012 gaan we op zoek naar Koos Konijn in het Duitse Oberambach. Omdat we deze vakantie zo vrog wilden boeken, kregen we van Roompot de kans om een extra midweek, tijdens de paasvakantie te boeken voor een prikje. En ja, dus ook deze vakantie ligt nu al vast. Hetzelfde Konijn zal ons dus kunnen begroeten vanaf 2 april in Mierlo (Nederland). Daan hoopt dan ook dat Koos tijdens die dagen daar ook aanwezig zal zijn.
Zaterdagavond was voor Katya en mezelf dan nog eens een avondje uit. Chiara werd zeer enthousiast onthaald door onze drie kids. Wij dus met een gerust hart weg. En we hebben lekker gegeten. In een leuk restaurant in de Naamsestraat smaakte de Burrito's naar meer. Daarna ons nog te goed gedaan aan twee pannenkoeken met warme krieken en een capuccino, om af te sluiten met een trappist (allee ik toch, Katya hield het bij een muntthee).
Op zondag was het dan een meidendag want Katya en Liene trokken naar de voorstelling van de Gruffalo's in het Wagehuys. Daan, Tijs en ikzelf hebben er een kerelsnamiddag van gemaakt en we hebben o.a. de uitnodigingen voor Daan's verjaardagfeestje gaan bussen bij vier vriendjes van Daan.
En dan was het weer maandag. Even werd er toch nog even teruggedacht aan onze vroegere directeur, die vandaag een jaar geleden stierf. Raar dat iemand zo snel vergeten wordt. Ondertussen draait de dienst verder. De ene dag al beter dan de andere en dan merk je dat niemand onmisbaar is.
Maar dan krijg je van die vragen die je niet weet hoe te beantwoorden. Vragen van een bijna zesjarige over zijn grootvader die ergens in de Antwerpse Kempen woont en die hij nog niet gezien heeft. Waarom en wat is dat voor iemand? Vindt die ons niet leuk...
En dan ga je weer verder met het begeleiden van zijn huiswerk en ontwijk je deze vraag met een grapje. Wellicht zal hij later deze vraag nog eens stellen. Misschien weet ik dan wel een antwoord. Tijd brengt raad...

We blijven toch tot die meneer van de chips hier is?

Het was me vandaag het dagje wel. Wat startte als een rustiige dag, waarbij Daan, Liene en Tijs zich amuseerde met ieder hun eigen spelletjes, werd het een dag om nooit meer te vergeten. Het werd er één die net geen drama werd.

Om zowat tien minuten voor twee zaten Katya en ik knus in de zetel. Plots een zware klap gevolgd door een geluid dat ons deed denken aan een laaghangend vliegtuig. Alleen bleef dit geluid aanhouden. Ondertussen zware regenval en veel wind. Toen we buiten keken bleek dat niet alleen wij geschrokken waren, de hele buurt was gestoord tijdens dit rustige dagje. Iedereen kwam buiten kijken. Wat het was bleef voor ons onduidelijk. Na een halfuur hield het geluid nog steeds aan, we werden wel wat ongerust en ook de kids bleken niet meer in gewonde doen. Toen kwam een wagen van de brandweer de straat ingereden en twee brandweermannen gingen van deur tot deur met de boodschap "Maken dat jullie wegkomen, er is opvang voorzien in de sporthal". We haasten ons en vergaten daardoor de knuffels, de pampers, de drankflesjes, kortom al wat jonge kinderen belangrijk vinden. Maar we hebben nog nooit zo snel in de auto gezeten. Zelfs al moest Daan nog zijn pyama ruilen voor zijn gewone kleding. Met spoed probeerden we de wijk uit te rijden. Maar na de tweede bocht stonden we al in de file. De Aarschotsesteenweg moest ook het verkeer van de afgesloten E314 ondergaan. Op dat ogenblik hoorde we op de radio dat Fluxys de schuldige was en dat we net ontsnapt waren aan een drama zoals in Gellingen enkele jaren terug.

In eerste instantie wilden we gebruik maken van de opvang in de sporthal, maar die bleek bij aankomst nog gesloten te zijn. We zagen het niet zitten om in de regen te blijven wachten en trokken naar oma en opa. Toen we daar aankwamen en Katya tegen opa zei dat we geëvacueerd waren, schoot onzen ouwe in de lach. Hij dacht dat het een grapje was, zelfs toen Katya het nog eens herhaalde bleef hij glimlachen.

De koekjes en de cola en fruitsap werden door ons allemaal geapprecieerd. Na een tijdje wilden we toch weer naar huis. Tegen vijf uur kwamen we weer in Wilsele aan, maar aan onze woning geraakten we nog niet. Dan maar naar de opvang in de sporthal waar we goed werden onthaald door de mensen van het Rode Kruis. Koffie en chocolademelk werd geserveerd. Zelf ging ik in een nabijgelegen winkel, die wordt uitgebaat door een Pakistani, om pampers en poepdoekjes, want Liene en Tijs hadden daar een dringende nood aan. Tijs had er de tijd van zijn leven, zo'n grote ruimte om in rond te kruipen had hij nog nooit gehad. Dat is wat anders dan de living bij oma en opa. Rond 18 uur werd ons gemeld dat het nog een uurtje zou duren. Onze kids kregen honger en één van de vele vrijwilligers die daar rondliepen, beloofde aan Daan en Liene dat hij een zakje chips zou halen voor hen. Hij vertrok en nog geen vijf minuten later riep men om dat we terug naar huis mochten. Een zucht van verlichting ging door de zaal. Liene reageerde direct "Maar we blijven toch tot die meneer met de chips hier is??"

We maakten ons klaar en bij het buitengaan kwam de meneer met de chips eraan. Ene met paprika voor Liene en ene met zout voor Daan. Iedereen tevreden. We besloten deze dag met pizza, want het moest nu eenmaal wat sneller gaan.

Morgen is het weer school voor Daan en Liene, dan moeten ze zich weer voorbereiden op een volgend groot evenement. Maar dan één dat gepland is. Op woensdag 17 november is het grootoudersfeest. Vanaf 9.30 uur mogen alle grootouders komen kijken hoe hun kleinkinderen in de Bosstraat hun gaan vermaken tijdens een kleurenfeest. Wat dit zoal betekent weet ikzelf niet, enkel dat de regenboog er een hoofdrol in speelt.

Maar dat is weer voor later...

van pasen tot pinksteren

Deze periode van ruim 50 dagen lijken, voor iemand die de grens van de halve eeuw gepasseerd is, een habbekrats. Maar voor een baby als Tijs lijkt het wel een eeuwigheid. In die korte periode is hij van een platte baby, die niet anders deed dan slapen, eten en grote en kleine behoeftes, gegroeid naar een stevige baby, die zich mooi recht kan houden in de eetstoel, leuke geluiden maakt en laat zien wanneer de groentepap hem niet bevalt. Dit laatste soms tot wanhoop van zijn ouders.
De ruim 70 centimeter grote en meer dan 8 kilogram wegende leukerd steekt zijn voorliefde voor zijn mama zeker niet onder stoelen of banken. De lach die hij steeds op zijn gezicht tovert, wanneer zij in de buurt is, spreekt boekdelen. Of hij me zo jaloers kan maken?... Neen daar ben ik ondertussen al te oud voor geworden. Katya en ik denken wel dat hij diegene zal zijn die later met zijn mama zal willen trouwen. Iets wat we Daan niet zo direct zien zeggen of doen.
Terwijl ik hier weer op dit klavier zit te tokkelen, klinkt er luid protest vanuit zijn eetstoel. Is het omdat ik hem te weinig aandacht biedt? Of omdat deze tekst weer over hem gaat. Dat is me niet helemaal duidelijk. In ieder geval neem ik hem ondertussen op mijn schoot en daarmee verstomd het geroep en wordt het weer dat heerlijk brabbeltaaltje, een baby op zijn best.
Daan en Liene zijn ondertussen verstoppertje aan het spelen. Sinds enkele weken hun lievelingsspel. Maar het wordt moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen op ons zowat 6 are grondgebied waarover we beschikken. Maar ze amuseren zich wel.
Pasen is weer een vijftal weken achter de rug, de vele etentjes verteerd. Het weekje ertussenuit heeft deugd gedaan. Liene heeft haar eerste stappen in de school goed gezet en de juf zei dat ze reeds ‘los’ gekomen was. Ze heeft er, samen met haar vriendinnetje Imke, haar draai al gevonden. Ze wil niet liever dan hele dagen gaan. Een halve dag is voor mietjes. En ook Daan blijkt assertiever te worden.
Het is ondertussen laat geworden. Daan, Liene, Katya en Tijs hebben, in die volgorde, ondertussen hun bed opgezocht of werden er naar toe geleid. Tijd dus om deze tekst verder af te werken. We hebben de laatste dagen een druk programma afgewerkt. Met bezoekjes aan Robbe (en Rianne en Jeroen), aan oma en opa (die laatste was toen niet in zijn beste doen), aan oma Tremelo waar ook Sven en Jan mee aanschoven voor de kroketjes, kriekjes en gehaktbrood. Verder hebben we ons ook cultureel vermaakt de laatste weken met een geslaagde With-avond van het SLAC, Leuven in scéne en morgen de Kesselse Feesten. Ook de komende weken worden nog druk. Benieuwd welke indrukken onze kids hieraan overhouden. In ieder geval waren de circusactiviteiten van deze namiddag indrukwekkend genoeg voor Daan en Liene.
Volgende week laten we hen zeker proeven van de wereld tijdens het wereldfeest op den Bruul, in hartje Leuven. Zelf zullen we de komende weken onze handen vol hebben met de voorbereiding van het doopfeest van Tijs en het feest voor ons 10-jarig huwelijk en het zilveren huwelijksjubileum van An en Rikkie. Eén dag met drie feestgelegenheden. Het zal speciaal worden op 26 juni.

Meer ruimte en stille momenten

Na iets meer dan negen weken in krappe omstandigheden moeten leven hebben, is er nu weer ruimte. Zowel in de gang, de slaapkamers als de living kunnen we weer beter adem halen.
De nieuwe slaapkamer is mooi en heeft maar één nadeel, de lichtinval is matig. Maar slapen doen we er wel goed. Als is het even wennen. De eerste nacht leek het of we op vakantie waren, ergens in een hotelkamer, zo vreemd deed het aan.
Tijs heeft dus nu zijn eigen slaapkamer en dat doet hem blijkbaar goed. Hij slaapt zacht, zonder geluiden te maken. Blijkbaar is hij ook wel blij dat hij geen gesnurk meer moet aanhoren. Alhoewel ik daar zelf nog nooit last van heb gehad. Maar volgens mijn wederhelft zijn die geluiden wel duidelijk aanwezig.
Er werd nog maar net een nieuwe stap gezet of de volgende vernieuwing meldt zich al aan. De laatste zaterdag van maart gaan we naar het klasje kijken van Liene. Zij zal net na de paasvakantie de geneugte van het schoolse leven leren kennen. De start van een carrière die wellicht zowat 20 jaar zal duren. Juf Ilse zal vermoedelijk haar handen vol hebben met de zowat 30 peuters, die Liene zullen vergezellen tijdens de eerste maanden in school. En het worden zeker drukke maanden voor deze jongste schoollopers, met o.a. een sportdag in haar eerste schoolweek en een pannenkoekenfeest met vertelfee (de prijs van de jaarlijkse schoolquiz).
Maar voor we zo ver zijn, is er de paasvakantie. Die is al goed gevuld. Op stille (?) zaterdag starten we met het jaarlijkse paasfeest van oma en opa. Dit keer gaan we hiervoor de omgeving van Duisburg onveilig maken. De dag daarna kunnen Liene, Daan en Tijs waarschijnlijk paaseieren rapen in de tuin van oma in Tremelo. In de loop van de eerste week van deze vakantie trekken we ook nog een dag naar zee. Voor de tweede week hebben we een bungalow gehuurd in het Nederlandse Oosterhout. Het domein De Katjeskelder beviel ons vorig jaar zeer goed en dus gaan we terug. We gaan er verblijven in een ‘villa’ met vier slaapkamers en de nodige luxe. Het wordt weer genieten, als het weer meevalt, van de verschillende speeltuinen en de bosrijke omgeving.
En daarna gaan we ons voorbereiden op de doop van Tijs. Zowel pater Wilfried als meter Bieke en peter Sander hebben bevestigd dat ze op zaterdag 26 juni 2010 aanwezig kunnen zijn. Waar het doopfeest zal plaatsvinden is nog niet definitief vastgelegd, daar we dit willen koppelen aan een feestje voor ons 10-jarig huwelijk en het zilveren huwelijksjubileum van An en Rikkie. Maar daar later meer over.

Drukke tijden

Het is lang geleden dat ik nog eens wat tijd had om een tekst, of wat daarvoor moet doorgaan, op mijn klavier bijeen te tokkelen. Maar vanavond is het me dan gelukt. Daan om kwart na acht in bed, Liene (weliswaar tegen haar goesting) een halfuurtje later en Katya en Tijs waren iets na tienen in hun dromenland. Rust…. het is een weelde, die ik reeds lang heb moeten missen.
We hebben de voorbije maand goed overleefd, alle we zijn ze goed doorgekomen. De sneeuw was niet onze beste vriend, daar Liene daar schrik van heeft. Dat betekent dat ze daar niet wil doorstappen en dus gedragen moest worden of in de kinderwagen mee moest. Dat zorgt ’s morgens wel voor enkele stressmomenten om Daan tijdig in school te krijgen en ikzelf op tijd op het werk te komen. Al valt dit laatste nogal mee door de glijdende werktijden. Ook ’s avonds is het stressen als Liene voor de zoveelste keer weer niet voor elven is moe te krijgen. Ze laat haar duidelijk moeilijk in slaap doen. Dat beloofd…
Met Tijs gaat alles goed, hij groeit gestaag. Zijn gewicht, na drie maanden, is nu gelijk aan dat van Liene toen ze acht maanden was. Met zijn 6,5 kilogram is hij zeker niet bij de lichtste van zijn leeftijd. Ook zijn lengte zit ver boven het gemiddelde met bijna 64 centimeter. Hij is dan ook uit zijn kleren gegroeid.
De laatste keer dat ik nog een tekstje produceerde, moesten de kerst- en andere nieuwjaarsfeestjes nog komen. We zijn ze goed doorgekomen en op de meeste locaties mochten we ook spreken van een succes. Liene en Daan hebben nog weken lang cadeautjes gemaakt voor iedereen van ons gezinnetje en wij moesten dan steeds doen dat we verrast en blij waren met dit geschenkje. Een duploblok of een autootje, en andere attributen uit hun speelgoedkoffers.
De verbouwingen zijn in hun slotfase. Volgende week wordt alles in orde gebracht om tijdens het volgende weekend te kunnen schilderen. De week nadien worden de vloertegels en het vals plafond geplaatst. Als alles nu volgens wens verloopt, moeten we op zoek naar enkele bereidwillige handen om ons bed, de twee nachtkastjes en de vijf grotere kasten, die nu in onze gang staan, tijdens de krokusvakantie te verhuizen. Wie zich geroepen voelt kan zich steeds melden via facebook of ons mailadres.
We kijken er naar uit om eindelijk weer met ons tweetjes in een kamer apart te slapen. Tijs krijgt dan een mooie grote kamer voor hem alleen. Het zal ook onze living wat verlichten, daar enkele grotere speelobjecten naar de kamer van Liene en Tijs kunnen verhuisd worden. We leven dus op hoop.

gewogen, gespoten en goed bevonden

Gisteren is Tijs voor de tweede keer naar de consultatie van Kind en Gezin (in de volksmond 'de weeg') geweest. En hij heeft zich laten horen. Wat ook normaal is als je twee spuiten in je billen krijgt en een niet zo leuk drankje, tegen het rotavirus, moet nuttigen tegen wil en dank.
De kinderarts was anderzijds wel een leuk en lief mens. Dat vonden Daan en Liene ook. Naast de spuiten in beide billen werd Tijs ook gewogen en gemeten. Wie de P-schaal kent die Kind en Gezin hanteert, zal begrijpen dat P90 zeer hoog is. En Tijs zit zowel voor zijn gewicht (5,5 kilogram) als voor zijn lengte (60,7 centimeter) en zelfs zijn hoofdomtrek (40 cm) in de hoogste regionen van deze P-schaal. Dus ver boven het gemiddelde kind in Vlaanderen.
Of zijn grote hoofdomtrek betekent dat hij veel hersenen en verstand in zijn schedel heeft zitten, zal later moeten blijken. Maar dat dit zo zou kunnen zijn, is natuurlijk niet verwonderlijk als je zijn ouders kent.
Daan en Liene zijn, net als Katya en ikzelf, goed aan hun kerstvakantie begonnen. Daan amuseert zich kostelijk in de sneeuw. Zaterdag heeft hij met Liene en Katya sneeuwballen gegooid en gesleed. Vandaag heeft hij zich kunnen uitleven met het maken van twee sneeuwmannen, daarbij geholpen door Katya. Ik heb me op beide momenten ontfermt over onze jongste.
Nu bereiden we ons rustig voor op de drukke dagen die gaan komen. Kerstavond in Oostende, tweede kerstdag in Kessel-Lo, oudejaarsavond rustig thuis, nieuwjaarsdag op ronde, 2 januari in Tremelo en het nieuw werkjaar starten op 4 januari met een etentje en de nieuwjaarsreceptie van het werk. Onze BMI zal het weer moeilijk krijgen, de cholesterol eveneens. Maar ook deze moeilijke tijden gaan voorbij.
In ieder geval is onze Tijs gewogen en goed bevonden voor dienst...

een maand en één kilo verder

De rust komt stilaan weer terug bij de vanhellemont-clan in Wilsele. De geboorte van Tijs heeft voor heel wat drukte gezorgd. Niet echt van TIjs zelf. het is namelijk een kalme en gezonde baby, die goed eet en groeit. Hij straalt meestal de rust uit, die we ook hebben kunnen ondervinden in de eerste maanden van Daan.
De drukte was in eerste instantie veroorzaakt door de vele bezoeken. En we zijn nog niet helemaal door deze attentievolle gebeurtenissen door. Maar de echte drukte is toch voorbij. We herinneren ons zeker de eerste zaterdag. Met een maximum van 18 personen in een hospitaalkamer is geen sinecure. De gesprekken die daar over onze hoofden en dit van Tijs werden gehouden... Vermoeiend. Maar anderzijds leuk dat er zoveel mensen ons nieuwste product zo snel wilden zien.
Ook bezoeken van familieleden vanuit verre oorden (Amsterdam en Moskou) en van dichhterbij werden gesmaakt. Leuke momenten waren er zeker ook bij het bezoek van mijn collega's. Vooral de interactie tussen Nieke en ons Liene zullen mij nog lang bijblijven. En dan zijn er nog de buren en andere vrienden en familie. Te veel om op te noemen.
De herfstvakantie heeft voor ons enkele rustige momenten gebracht. Daan die een dag met zijn meter op pad ging en vooral het nachtje dat Liene bij haar meter doorbracht betekende echt rust...
We zijn nu een maand verder en Tijs doet het zeer goed met nu bijna 5 kilogram en ongeveer 55 centimeter. Morgen gaat Katya naar de "weeg" en dan weten we de juiste cijfers. Maar het zit goed, zei ook de dokter die hem mee ter wereld bracht, deze ochtend bij een controleonderzoek.
Maar ik heb Tijs iets overschat, bleek een dag later. Volgens Kind en Gezin weegt hij 4,620 kilogram en is hij 54,5 centimeter groot. Liene bereikte eindelijk de grens van de 10 kilogram (met 10,080 kgr.) en is 84 centimeter groot.
En dan die weegt zich op onze weegschaal en komt aan iets meer dan 16 kilogram en voor hem moeten we nu betalen in de attractieparken. Hij is nu 1 meter en 3 centimeter groot.