het hartje klopt

Het was een bewogen dag. Daan heeft duidelijk een probleem op school en had het moeilijk om te vertrekken. Blijkbaar is er een pestkopje op school, die niet alleen hem slechte dagen bezorgt. Maar na een dagje thuis gisteren, was hij dan toch in de stemming om met de klas mee te gaan naar de binnenspeeltuin. Hij moet zich nogal geamuseerd hebben. Omstreeks 14 uur viel hij gewoon in slaap.
Hem wakker maken toen ik thuis kwam, werd niet echt gewaardeerd. Maar we moesten nu eenmaal naar de dokter. Het kleine wezentje in Katya's buik is nu bijna 10 weken oud/jong. Met heel wat zoete praat en beloftes dat we daarna naar het restaurant zouden gaan, waar ze die lekkere koeken hebben (Foodmakers, om geen reclame te maken), deed hij dan toch zijn schoenen en jas aan. Na het onderzoek van de urine en het meten van de bloeddruk, haalde dokter Dewilde het toestelletje boven dat de hartslag hoorbaar maakte. "Het kan zijn dat je nog niets hoort, maar dat wil niet zeggen dat er nog niets is. Maar we gaan proberen."
Enkele seconden later welde zowel bij mij als bij Katya enkele tranen op. Het hartje klopt. Liene en Daan keken even op naar dit speciale geluid. Maar ze begrepen er duidelijk niets van en gingen verder met hun spel.
Volgende week donderdag mogen we terug voor de eerste echografie, dan gaan we dat kleine wezentje voor het eerst zien. Dat derde kindje van ons, het twintigste kleinkind van oma en opa.
Het blijft toch iets speciaals, iets sensationeel. Weer zoveel momenten om te koesteren, om te genieten. Maar toch anders dan bij Daan en Liene. Vermoeiender omdat er nog twee andere kinderen hun aandacht elke dag weer opeisen.
Misschien is het dat wat Daan ook duidelijk wil maken. Krijgt hij sinds hij zindelijk is misschien te weinig aandacht van ons of van zijn jufke? Morgen krijgt hij in ieder geval een extra knuffel,.... en Liene natuurlijk ook.