Een hoofd, een ruggewervel en de rest

We hebben ons kleine wezentje voor het eerst kunnen zien (zie de echografie onderaan deze blog). Akkoord, het was minder emotioneel dan bij de eerste echografie van Daan en Liene. Maar het deed toch wel iets. Het schedeltje zien, de ruggewervel, het hartje zien kloppen, de beentjes. Het was er allemaal en alles leek in orde. De dokter heeft dan ook de eerste afmetingen genomen en die bleken normaal. Daan en Liene hadden er weinig interesse voor. Ze speelde met het speelgoed dat de dokter in zijn kabinet voor handen had. Enkel toen het wat lang begon te duren, kwam eerst Daan op mijn schoot zitten en daarna kwam ook Liene aan mijn been trekken.
Daan keek wel mee, maar begreep niet wat hij te zien kreeg. Voorlopig houden we het ook voor hen op een afstand. Wanneer Katya's buikje dikker zal worden, is er nog tijd genoeg om hen wat uitleg te geven.
Vandaag mocht ik dan de gulle gever spelen. Alle klassen van Daan's school kregen hun troostprijs van de schoolquiz, die we met de ouderraad hadden georganiseerd. Samen met Stef en ons Liene trok in van klas tot klas om een Wall-ebal te bezorgen. De kinderen waren blij met dit kleine geschenk. Het doet deugd om zo een soort van sinterklaas te zijn, vooral als het niet uit mijn budget moet komen.
Drie andere klassen krijgen daarbij nog een uitstap cadeau (militaire luchthaven Melsbroek en politie Leuven). Ook dit leek een goede keuze want aan de deur van de klas van Juf. Lucia hing een grote tekening om de quizers en de ouderraad te bedanken.
De komende dagen gaan we genieten van een deugddoende vakantie. Maandag vertrekken we naar Nederland en na het drukke paasweekend (Jan's trouwfeest, Oma en Opa's paasfeest en paaseierenrapen bij de andere oma), blijven we enkele dagen gezellig thuis met vrouw en kinderen. Dat hebben we dan zeker verdiend.