De voorbije dagen hebben hier ten huize Vanhellemont-Deschuyter de spanning alleen maar doen stijgen. De komst van ons derde wondertje laat niemand ten huize Vanhellemont-Deschuyter koud. Even hadden we gedacht dat dit kindje geboren zou worden op de dag dat haar of zijn opa 60 jaar werd. Maar dat blijkt, gezien het late uur van dit typewerk, niet zo te zijn.
Katya heeft al enkele dagen een kleine ontsluiting en af en toe ook al weëen. Dus het kan voor elke dag zijn. Misschien moet ik deze tekst onderbreken om in de auto te springen. Maar het kan even goed zijn dat we nog twee weken gewoon (al is dat relatief voor Katya) ons leven leiden. Daan naar school brengen, Liene animeren, de was, de plas en de strijk en nog andere dagdagelijkse dingen.
Zeker is evenwel dat we er klaar voor zijn, zo ver dat dat ook kan.
Ook Daan had last van die spanningen. Deze ochtend hadden we hem aan school afgezet en gezegd dat we naar de dokter gingen voor controle. 's Avonds toen we hem gingen afhalen, keek hij dadelijk naar de buik van Katya. Hij bleek duidelijk teleurgesteld dat die er nog was. Iets later gaf hij toe dat hij dacht dat de baby er nu ging zijn..
Tijdens ons bezoek aan de dokter maakte Liene, terwijl Katya een plasje was gaan doen, de dokter er op attent dat er een baby in mama's buik zat.
De opvang voor Daan en Liene is ook geregeld. We kunnen rekenen op hun tante An en de toekomstige peter Sander.
We tellen verder af en hopen dat het nu niet lang meer zal duren. Ook al zou daardoor mijn deelname aan de Mutoto-kwis in gedrang komen...
O ja, ik ben niet in de auto moeten springen, dus de nacht wacht en het bed ook.
2 jaren geleden
0 reacties:
Een reactie plaatsen