Deze periode van ruim 50 dagen lijken, voor iemand die de grens van de halve eeuw gepasseerd is, een habbekrats. Maar voor een baby als Tijs lijkt het wel een eeuwigheid. In die korte periode is hij van een platte baby, die niet anders deed dan slapen, eten en grote en kleine behoeftes, gegroeid naar een stevige baby, die zich mooi recht kan houden in de eetstoel, leuke geluiden maakt en laat zien wanneer de groentepap hem niet bevalt. Dit laatste soms tot wanhoop van zijn ouders.
De ruim 70 centimeter grote en meer dan 8 kilogram wegende leukerd steekt zijn voorliefde voor zijn mama zeker niet onder stoelen of banken. De lach die hij steeds op zijn gezicht tovert, wanneer zij in de buurt is, spreekt boekdelen. Of hij me zo jaloers kan maken?... Neen daar ben ik ondertussen al te oud voor geworden. Katya en ik denken wel dat hij diegene zal zijn die later met zijn mama zal willen trouwen. Iets wat we Daan niet zo direct zien zeggen of doen.
Terwijl ik hier weer op dit klavier zit te tokkelen, klinkt er luid protest vanuit zijn eetstoel. Is het omdat ik hem te weinig aandacht biedt? Of omdat deze tekst weer over hem gaat. Dat is me niet helemaal duidelijk. In ieder geval neem ik hem ondertussen op mijn schoot en daarmee verstomd het geroep en wordt het weer dat heerlijk brabbeltaaltje, een baby op zijn best.
Daan en Liene zijn ondertussen verstoppertje aan het spelen. Sinds enkele weken hun lievelingsspel. Maar het wordt moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen op ons zowat 6 are grondgebied waarover we beschikken. Maar ze amuseren zich wel.
Pasen is weer een vijftal weken achter de rug, de vele etentjes verteerd. Het weekje ertussenuit heeft deugd gedaan. Liene heeft haar eerste stappen in de school goed gezet en de juf zei dat ze reeds ‘los’ gekomen was. Ze heeft er, samen met haar vriendinnetje Imke, haar draai al gevonden. Ze wil niet liever dan hele dagen gaan. Een halve dag is voor mietjes. En ook Daan blijkt assertiever te worden.
Het is ondertussen laat geworden. Daan, Liene, Katya en Tijs hebben, in die volgorde, ondertussen hun bed opgezocht of werden er naar toe geleid. Tijd dus om deze tekst verder af te werken. We hebben de laatste dagen een druk programma afgewerkt. Met bezoekjes aan Robbe (en Rianne en Jeroen), aan oma en opa (die laatste was toen niet in zijn beste doen), aan oma Tremelo waar ook Sven en Jan mee aanschoven voor de kroketjes, kriekjes en gehaktbrood. Verder hebben we ons ook cultureel vermaakt de laatste weken met een geslaagde With-avond van het SLAC, Leuven in scéne en morgen de Kesselse Feesten. Ook de komende weken worden nog druk. Benieuwd welke indrukken onze kids hieraan overhouden. In ieder geval waren de circusactiviteiten van deze namiddag indrukwekkend genoeg voor Daan en Liene.
Volgende week laten we hen zeker proeven van de wereld tijdens het wereldfeest op den Bruul, in hartje Leuven. Zelf zullen we de komende weken onze handen vol hebben met de voorbereiding van het doopfeest van Tijs en het feest voor ons 10-jarig huwelijk en het zilveren huwelijksjubileum van An en Rikkie. Eén dag met drie feestgelegenheden. Het zal speciaal worden op 26 juni.
0 reacties:
Een reactie plaatsen