We blijven toch tot die meneer van de chips hier is?

Het was me vandaag het dagje wel. Wat startte als een rustiige dag, waarbij Daan, Liene en Tijs zich amuseerde met ieder hun eigen spelletjes, werd het een dag om nooit meer te vergeten. Het werd er één die net geen drama werd.

Om zowat tien minuten voor twee zaten Katya en ik knus in de zetel. Plots een zware klap gevolgd door een geluid dat ons deed denken aan een laaghangend vliegtuig. Alleen bleef dit geluid aanhouden. Ondertussen zware regenval en veel wind. Toen we buiten keken bleek dat niet alleen wij geschrokken waren, de hele buurt was gestoord tijdens dit rustige dagje. Iedereen kwam buiten kijken. Wat het was bleef voor ons onduidelijk. Na een halfuur hield het geluid nog steeds aan, we werden wel wat ongerust en ook de kids bleken niet meer in gewonde doen. Toen kwam een wagen van de brandweer de straat ingereden en twee brandweermannen gingen van deur tot deur met de boodschap "Maken dat jullie wegkomen, er is opvang voorzien in de sporthal". We haasten ons en vergaten daardoor de knuffels, de pampers, de drankflesjes, kortom al wat jonge kinderen belangrijk vinden. Maar we hebben nog nooit zo snel in de auto gezeten. Zelfs al moest Daan nog zijn pyama ruilen voor zijn gewone kleding. Met spoed probeerden we de wijk uit te rijden. Maar na de tweede bocht stonden we al in de file. De Aarschotsesteenweg moest ook het verkeer van de afgesloten E314 ondergaan. Op dat ogenblik hoorde we op de radio dat Fluxys de schuldige was en dat we net ontsnapt waren aan een drama zoals in Gellingen enkele jaren terug.

In eerste instantie wilden we gebruik maken van de opvang in de sporthal, maar die bleek bij aankomst nog gesloten te zijn. We zagen het niet zitten om in de regen te blijven wachten en trokken naar oma en opa. Toen we daar aankwamen en Katya tegen opa zei dat we geëvacueerd waren, schoot onzen ouwe in de lach. Hij dacht dat het een grapje was, zelfs toen Katya het nog eens herhaalde bleef hij glimlachen.

De koekjes en de cola en fruitsap werden door ons allemaal geapprecieerd. Na een tijdje wilden we toch weer naar huis. Tegen vijf uur kwamen we weer in Wilsele aan, maar aan onze woning geraakten we nog niet. Dan maar naar de opvang in de sporthal waar we goed werden onthaald door de mensen van het Rode Kruis. Koffie en chocolademelk werd geserveerd. Zelf ging ik in een nabijgelegen winkel, die wordt uitgebaat door een Pakistani, om pampers en poepdoekjes, want Liene en Tijs hadden daar een dringende nood aan. Tijs had er de tijd van zijn leven, zo'n grote ruimte om in rond te kruipen had hij nog nooit gehad. Dat is wat anders dan de living bij oma en opa. Rond 18 uur werd ons gemeld dat het nog een uurtje zou duren. Onze kids kregen honger en één van de vele vrijwilligers die daar rondliepen, beloofde aan Daan en Liene dat hij een zakje chips zou halen voor hen. Hij vertrok en nog geen vijf minuten later riep men om dat we terug naar huis mochten. Een zucht van verlichting ging door de zaal. Liene reageerde direct "Maar we blijven toch tot die meneer met de chips hier is??"

We maakten ons klaar en bij het buitengaan kwam de meneer met de chips eraan. Ene met paprika voor Liene en ene met zout voor Daan. Iedereen tevreden. We besloten deze dag met pizza, want het moest nu eenmaal wat sneller gaan.

Morgen is het weer school voor Daan en Liene, dan moeten ze zich weer voorbereiden op een volgend groot evenement. Maar dan één dat gepland is. Op woensdag 17 november is het grootoudersfeest. Vanaf 9.30 uur mogen alle grootouders komen kijken hoe hun kleinkinderen in de Bosstraat hun gaan vermaken tijdens een kleurenfeest. Wat dit zoal betekent weet ikzelf niet, enkel dat de regenboog er een hoofdrol in speelt.

Maar dat is weer voor later...